Interessante blog zakenreis.nl

Een lezeres informeerde onze redactie over een vertraging van vijf uur op een vlucht van Sevilla naar Amsterdam door een technisch mankement. Volgens EU-verordening 261 en het daaruit voortvloeiende Sturgeon-arrest, een uitspraak van het Europese Hof van Justitie waarin staat dat aan langdurige vertragingen dezelfde compensatie dient te worden verbonden als aan overboekingen en annuleringen, heeft zij recht op een compensatie van 400 euro per persoon. De airline (Transavia in dit geval) wees haar verzoek hiervoor echter keihard af. En nu niet bepaald met goede argumenten.

Transavia stelt in een schriftelijke reactie op de klacht van de klant: “In de hele EU staat de rechtsgeldigheid van deze uitspraak ter discussie. Dit omdat de uitspraak in strijd is met de wet, die expliciet alleen een recht op compensatie geeft ingeval van instapweigering en annulering om commerciële redenen. Beide voorvallen die – in tegenstelling tot vertraging – de luchtvaartmaatschappij kan voorkomen.”

Transavia negeert met deze beweringen zonder gêne de jurisprudentie. Al in juli 2010 oordeelde de Rechtbank Den Haag in een zaak tegen ArkeFly dat “luchtvaartmaatschappijen verplicht zijn om compensatie te betalen aan passagiers bij meer dan drie uur vertraging”. De rechter bekrachtigde hiermee de Sturgeon-uitspraak van het Europese Hof uit november 2009. In april van dit jaar is Transavia zelf nog door de rechter op de vingers getikt in een zaak tegen EUclaim (en niet voor het eerst). Transavia was van mening dat de uitkering bij langdurige vertragingen diende te worden opgeschort, omdat er nog geen antwoord is op de aan het Europese Hof gestelde prejudiciële vragen. De rechter oordeelde dat luchtvaartmaatschappijen wel degelijk moeten compenseren.

De stelling van Transavia dat de Sturgeon-uitspraak in strijd is met de wet, klopt ook niet. De rechter heeft simpelweg een vertraging van meer dan drie uur gelijkgesteld aan een annulering en dus de definitie van een vertraging herijkt. Dit had Meglena Kuneva, adviseuse van Siim Kallas, de Europees Commissaris van Transport, erover te zeggen in Zakenreis 444: “Het Europese Hof van Justitie heeft besloten dat er sprake van een annulering is, wanneer een vlucht meer dan drie uur is vertraagd. Dit valt niet terug te draaien – het is een rechterlijke uitspraak en we zullen ons hier in de revisie van 261 aan moeten houden.”

Vervelend voor de luchtvaartmaatschappijen, maar daar heeft de individuele consument natuurlijk geen boodschap aan. Regels zijn regels.

Vervolgens beweert Transavia dat het technische mankement (overigens benoemt de airline op geen enkele wijze de oorzaak van de vertraging in haar reactie) “niet binnen haar invloedssfeer” zou vallen. Dit terwijl de lezer bij het indienen van de klacht zelf al verwees naar het Wallentin-arrest: een zaak tegen Alitalia, waarbij de rechter oordeelde dat technische problemen tot de dagelijkse bedrijfsvoering van een airline behoren en dus zeker niet vallen onder de noemer ‘overmacht’.

Het is schokkend om te zien hoe Transavia met haar klanten omgaat. De airlines verketteren commerciële claimbureaus, zoals EUclaim, die verdienen aan hun vluchtverstoringen. Maar door dit soort schandalige afscheepacties drijft Transavia reizigers linea recta in de armen van zulke dienstverleners.

Bron: zakenreis.nl

Geef een reactie

wpDiscuz
Vragen? Chat of bel